• 목록
• 답변
• 글쓰기
• 게시판 리스트 옵션
  • 수정
  • 삭제

Kiedy przeprowadzałam się do swojego pierwszego mieszkania, marzyłam o od podłogi po sufit. Rzeczywistość okazała się jednak brutalna – dwadzieścia osiem metrów kwadratowych i ściana z trzema gniazdkami elektrycznymi w najgorszym możliwym miejscu. Przez pierwsze dwa lata książki wędrowały z kartonu na parapet i z powrotem, aż w końcu zrozumiałam, że kluczem nie jest ilość półek, ale to, jak je wkomponować w codzienne użytkowanie pokoju. Zaczęłam od zmierzenia każdego centymetra i wypisania, co naprawdę muszę przechowywać. Okazało się, że połowa moich „książek" to tak naprawdę zeszyty z czasów studiów i poradniki, które kupiłam w promocji. Oddałam je do lokalnej biblioteczki sąsiedzkiej i nagle problem zniknął.

W małych mieszkaniach domowa biblioteczka często przegrywa walkę o przestrzeń z łóżkiem czy szafą. Znalazłam na to sposób, łącząc funkcje mebli. Postawiłam na łóżko z pojemnikiem na pościel, które ma wbudowane szuflady – tam lądują grube tomiszcza i albumy, których nie czytam na co dzień. Nad wezgłowiem zamontowałam wąskie, otwarte półki na książki, które czytam akurat w danym tygodniu. Dzięki temu nie muszę biegać po całym mieszkaniu, żeby znaleźć ulubioną powieść, a przestrzeń wokół łóżka zyskała charakter. Ważne, żeby półki nie były głębsze niż dwadzieścia centymetrów – inaczej zaczynają zabierać cenne miejsce na swobodne przejście.

Z czasem doszłam do wniosku, że kanapa z funkcją spania może być moim sprzymierzeńcem. Wybrałam model z tapicerką welurową w kolorze musztardowym – brudzi się mniej niż myślałam, a przyjemnie kontrastuje z białymi ścianami. Pod siedziskiem zmieściłam dodatkowe pudła z książkami dla dzieci, które przychodzą do mnie z wizytą. Wieczorem rozkładam ją do spania i okazuje się, że mechanizm DL działa płynnie nawet po roku codziennego użytkowania. Gdy wracam myślami do początków, śmieję się, że bałam się, iż welur będzie się mechacił – prawda jest taka, że wystarczy przeciągnąć po nim maszynką do golenia i wygląda jak nowy.

W pokoju gościnnym, który jest właściwie moim gabinetem, zdecydowałam się na wersalka z funkcją spania. To takie sprytne rozwiązanie, bo na co dzień służy jako siedzisko do czytania, a gdy przyjeżdża rodzina, rozkłada się w pełnowymiarowe łóżko. Pod spodem mam miejsce na trzy kosze wiklinowe z książkami – jeden na kryminały, drugi na reportaże, trzeci na literaturę obcojęzyczną. Gdybym chciała mieć wszystkie te książki na widoku, musiałabym postawić regał na środku pokoju. Zamiast tego wybrałam wersalkę z cienkim stelazem listwowym, który nie skrzypi i dobrze wentyluje materac piankowy – ten z grubością szesnastu centymetrów zapewnia gościom komfort, a mnie spokój, że nie muszę dokupować dodatkowego materaca turystycznego.

Przyznam, że największym wyzwaniem było znalezienie miejsca na pościel dla gości. Przez pół roku trzymałam ją w walizce pod łóżkiem, ale to było niewygodne i zawsze się psuło przy wyjmowaniu. W końcu kupiłam wersalkę, która ma specjalną komorę na pościel – wystarczy podnieść siedzisko i wszystko jest pod ręką. Dzięki temu moja domowa biblioteczka mogła rozrosnąć się o niższe regały, które postawiłam wzdłuż drugiej ściany. Znalazłam na pchlim targu stare dębowe półki, pomalowałam je na biało i teraz wyglądają jak robione na zamówienie. Najniższa półka jest na wysokości trzydziestu centymetrów – idealna dla kartonowych książek dla maluchów, które często bywają ciężkie i łatwo je wyciągnąć.

Nie oszukujmy się, ale przy dużej ilości książek kurz zbiera się błyskawicznie. Dlatego część mojej kolekcji zamknęłam w szklanych witrynach, które kupiłam w second handzie. Są niskie, bo mają tylko metr wysokości, ale świetnie eksponują okładki i chronią przed kurzem. Nad nimi powiesiłam lustro, które optycznie powiększa pokój i odbija światło z okna. To sprytny trik, bo im więcej luster, tym mniej czuć ciasnotę. Na parapecie postawiłam doniczki z zielistką i paprocią – rośliny lubią wilgoć z książek, a przy okazji oczyszczają powietrze. Często czytam w fotelu obok i mam wrażenie, że siedzimy w małej, zielonej bibliotece.

Gdybym miała komuś doradzić, jak zacząć przygodę z domową biblioteczką, powiedziałabym: nie kupuj regału, dopóki nie wiesz, gdzie stanie. Zmierz wszystko dokładnie, uwzględnij listwy przypodłogowe i grzejniki. Sprawdź, czy ściana jest nośna – kilka razy omal nie przewróciłam lekkiej półki, bo książki okazały się cięższe, niż myślałam. Teraz używam kotew do ścian i wkrętów z kołkami rozporowymi, a książki układam poziomo, żeby równomiernie rozłożyć ciężar. Efekt? Mam wrażenie, że mieszkanie oddycha, a ja w końcu mam miejsce na nowe tytuły bez wyrzucania starych. Czasem wystarczy jeden sprytny mebel, żeby zmienić całą przestrzeń.